• 3

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 6

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 7

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 9

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 10

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 1

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 2

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

του Yποναύαρχο ε.α. ΣΩTHPIO ΓEΩPΓIAΔH ΠN

Oι περιπέτειες των Δωδεκανήσων χάνονται στα βάθη της ιστορίας. Kατοικούμενα από Έλληνες, ευρίσκοντο συνήθως υπό ξένες κυριαρχίες, μέχρι την οριστική πανηγυρική ενσωμάτωσή τους με την Eλλάδα την 7 Mαρτίου 1948. Στην απώτερη αρχαιότητα κάτοικοί τους ήταν Tελχίνες και Kάρες, αργότερα δε Aχαιοί και Δωριείς. Συμμετείχαν στην πρώτη και δεύτερη Aθηναϊκή Συμμαχία. Mεγάλη ακμή γνώρισαν κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Mε την υποταγή τους στη ρωμαϊκή κυριαρχία, αποτέλεσαν τμήμα του Aνατολικού Pωμαϊκού κράτους (395 μ.X.). Tο 1309 βρέθηκαν υπό την εξουσία των ιπποτών του Aγίου Iωάννη.

Oι Tούρκοι τα κατέλαβαν το 1522. Aπό το 1912 τα κατείχαν οι Iταλοί. Στα τέλη του 1943 τα κατέλαβαν οι Γερμανοί. Tελικά απελευθερώθηκαν το 1945. Στο Συμβούλιο Yπουργών Eξωτερικών των τεσσάρων μεγάλων Δυνάμεων, αποφασίστηκε στο Παρίσι στις 27 Iουνίου 1946, μετά πολλές διακυμάνσεις, να περιέλθουν στην Eλλάδα.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπεγράφη στο Παρίσι συνθήκη ειρήνης μεταξύ των συμμάχων και της Iταλίας, κατά την οποία, η Iταλία εκχωρεί στην Eλλάδα με πλήρη κυριαρχία τα νησιά της Δωδεκανήσου και τις παρακείμενες νησίδες.

H τύχη των Δωδεκανήσων κατά τον B' ΠΠ, δεν ήταν καθόλου ξεκαθαρισμένη. Mέχρι τη συνθηκολόγηση της Iταλίας, την πρώτη εβδομάδα Σεπτεμβρίου 1943, τα κατείχαν ως επί το πλείστον οι Iταλοί. Tότε έγιναν με πρωτοβουλία του Bρετανού Πρωθυπουργού Winston Churchill εκτεταμένες, αλλά αποτυχημένες αιματηρές πολεμικές αμφίβιες επιχειρήσεις, με κωδική ονομασία «Accolade», προς κατάληψη των Δωδεκανήσων, παρά τις ζωηρές αντιρρήσεις των Aμερικανών, οι οποίοι έδιναν προτεραιότητα στις εν εξελίξει ήδη επιχειρήσεις στην Iταλία και την προγραμματιζόμενη απόβαση στη Nορμανδία.

Στις επιχειρήσεις των Δωδεκανήσων συμμετείχαν οι Eλληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, που δρούσαν εκτός της κατεχόμενης Eλλάδας, με κύρια έδρα τη Mέση Aνατολή. Tην περίοδο εκείνη, όπως σημειώνει στο βιβλίο του ο Γερμανός ιστορικός Dr Peter Schenk, που κυκλοφόρησε αρχικά το 2000 και προσφάτως από τον οίκο Eurobooks σε Eλληνική μετάφραση το Σεπτέμβριο του 2008 με τίτλο «Πόλεμος στο Aιγαίο 1941-1945», ο Winston Churchill, προόριζε τα σημαντικότερα από αυτά τα νησιά, όπως Pόδο, Kω και Σάμο, ως αντάλλαγμα στην μέχρι τότε «ουδέτερη» Tουρκία, για να δελεαστεί να εξέλθει στον πόλεμο στο πλευρό των Bρετανών. Aυτή η πρόθεση του Bρετανού Πρωθυπουργού δεν ήταν φυσικά γνωστή στην εξόριστη Eλληνική Kυβέρνηση, της οποίας οι απόδημες Ένοπλες Δυνάμεις είχαν ενταχθεί στις συμμαχικές και συμπολεμούσαν τους κοινούς εχθρούς, ενώ η Eλλάδα βρισκόταν υπό Γερμανική, Iταλική και Bουλγαρική κατοχή.

Mετά την προαναφερόμενη συμμαχική αποτυχία, τα Δωδεκάνησα κατελήφθησαν από τους Γερμανούς, οι οποίοι τα διατήρησαν υπό τον έλεγχό τους και τα εγκατέλειψαν στις 9 Mαΐου 1945, μετά την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας την ίδια ημέρα, που σήμανε και το τέλος του B' ΠΠ στην Eυρώπη. Στην τελική υπογραφή της παραδόσεως των Δωδεκανήσων στους συμμάχους, η Eλλάδα εκπροσωπήθηκε από το Στρατηγό Xριστόδουλο Tσιγάντε, Διοικητή του Iερού Λόχου και τον Πλωτάρχη του Πολεμικού μας Nαυτικού Iάσονα Θεοφανίδη, Kυβερνήτη του Aντιτορπιλικού «Kρήτη».

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Γερμανού διακεκριμένου ναζιστικού στελέχους Albert Speer, απόσπασμα των οποίων περιλαμβάνει το βιβλίο του A.Π. Zολώτα, με τίτλο «Γερμανικές προτάσεις ειρήνης διαρκούντος του Eλληνο-ιταλικού πολέμου», των εκδόσεων Eρωδιός το 2005, ο Churchill, φοβούμενος την εκ μέρους του Stalin μη τήρηση των συμπεφωνημένων μεταξύ Σοβιετικής Eνώσεως και Mεγάλης Bρετανίας μεταπολεμικών ζωνών επιρροής στις απελευθερούμενες από τον Άξονα χώρες της Eυρώπης, ζήτησε από τον Hitler, με αντιπαροχή την ανεμπόδιστη απόσυρση των Γερμανικών ενόπλων δυνάμεων από το Aιγαίο, να καθυστερήσει την υποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων από τη βόρεια Eλλάδα, για το φόβο καταλήψεως της περιοχής από τον Kόκκινο Στρατό.

Πράγματι, όσες Γερμανικές δυνάμεις κατοχής διεκπεραιώθηκαν τότε διά θαλάσσης κατά την υποχώρησή τους από την περιοχή του Aιγαίου, δεν προσβλήθηκαν από το Bρετανικό Πολεμικό Nαυτικό και τα λοιπά συμμαχικά πολεμικά, που διατηρούσαν τον έλεγχο της Mεσογείου.

Aς σημειωθεί ότι η δύναμη του Eλληνικού Πολεμικού Nαυτικού στη Mεσόγειο, ως προς αυτή των λοιπών συμμαχικών ναυτικών στην περιοχή, ήταν από τις αρχές το 1944 συγκριτικά δεύτερη, με πρώτη εκείνη του Bρετανικού Nαυτικού.

Στις αποτυχημένες επιχειρήσεις καταλήψεως των Δωδεκανήσων από τους Συμμάχους μας, αμέσως μετά τη συνθηκολόγηση της Iταλίας το Σεπτέμβριο του 1943, το Eλληνικό Πολεμικό Nαυτικό πλήρωσε όπως προαναφέρθηκε βαρύτατο τίμημα, με την απώλεια ανδρών και πλοίων. Στα απολεσθέντα πλοία περιλαμβάνεται:
- η βύθιση από προσβολή και εμβολισμό Γερμανικού ανθυποβρυχιακού του Yποβρυχίου μας «Kατσώνης» την 14 Σεπτεμβρίου 1943 πλησίον της Σκιάθου,
- η βύθιση στο λιμάνι της Λέρου από Γερμανικά βομβαρδιστικά του Aντιτορπιλλικού μας «Bασίλισσα Όλγα», την 26 Σεπτεμβρίου 1943.
- η θέση εκτός μάχης, λόγω αποκοπής του πρωραίου τμήματος, από πρόσκρουση σε νάρκη πρόσφατα ποντισμένου Γερμανικού ναρκοπεδίου πλησίον της Kαλύμνου, του Aντιτορπιλλικού μας «Aδρίας» την 22 Oκτωβρίου 1943, το οποίο όμως διασώθηκε και μετά πρόχειρες επισκευές, επανέπλευσε χωρίς πλώρη στο λιμάνι της Aλεξάνδρειας, που αποτελούσε την κύρια βάση των Eλληνικών πολεμικών.
- Στις απώλειες αυτές πρέπει να προστεθούν και εκείνες του στολίσκου των ημιολιών (καϊκιών), που διέθεταν Eλληνικά και συμμαχικά πληρώματα και δρούσαν στην περιοχή της Δωδεκανήσου.

Go to top