• 3

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 6

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 7

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 9

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 10

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 1

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

  • 2

    Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Ναυτικού

Yπό Δρ. ΠΑΡΜΕΝΙΩΝΟΣ Ι. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας

Η ιστορική έρευνα της φοβερής για την πατρίδα μας 10ετίας 1940-50 και  «η ιστορική τοπογραφία» διάφορων περιοχών της χώρας, αποκαλύπτει αργά αλλά σταθερά  γεγονότα  της εποχής, φθάνοντας ακόμη και σε προσωπικές λεπτομέρειες για τους πρωταγωνιστές .

Πρόσφατες έρευνες εκλεκτών νέων επιστημόνων, ιστορικών ερευνητών του  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ [ΑΠΘ], φέρνουν σε φως   τεκμήρια  μεγάλης  αξίας για την  περίοδο  και δίνουν εικόνα  τελείως διάφορη  από όσα δίνει  ο καθημερινός  τύπος  και  «παίζει» η  κατευθυνόμενη τηλεόραση, με τρόπο βάναυσο και προσβλητικό της κοινής νοημοσύνης και της αλήθειας, την οποία έχουν βιώσει πολλοί επιζώντες Έλληνες.  Τα τελευταία χρόνια η άφθονη και προκλητική βιβλιογραφία με τη «φιλολογία των νικημένων», η οποία χαρακτηρίζεται από τη «γεύση της στρατιωτικής  και προ παντός της ιδεολογικής συντριβής», αποτελεί μια ακόμη προσπάθεια  παραπλάνησης και  ανόητης  «ρεβάνς των ηττημένων»! Η προσεκτική  και νηφάλια μελέτη των νέων ιστορικών,  φανερώνει την αλήθεια, που τόσα πολλά χρόνια  σκεπάζονταν από το βούρκο της συκοφαντίας, τη λάσπη του χρόνου  και την  καθαρή πολιτική εκμετάλλευση .

Οι νέοι ιστορικοί,  ακολουθώντας κυριολεκτικά το «μίτο της Αριάδνης» για τον Ελληνικό Βορρά, ξαναζωντανεύουν  το κατοχικό δράμα, αποκαλύπτουν την  αλήθεια  και τονίζουν ότι ο «επίσημος» διαχωρισμός της Κατοχής [1941-44] από την περίοδο της ανοικτής σύγκρουσης [1946-49], με την ενδιάμεση «Λευκή τρομοκρατία» [1945-46], όπως παραπλανητικά  ονομάζεται η περίοδος αυτή, δημιούργησε μια κυριολεκτικά «προκατασκευασμένη  και αυθαίρετη»  νέα καταγραφή της ανάμνησης  της εποχής. Η θεωρία  αυτή που αποτέλεσε τον «ιδρυτικό μύθο της  Τρίτης  Ελληνικής Δημοκρατίας», κατασκευάσθηκε από  την αριστερά και υποχρεώθηκε να την δεχθεί ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος.  

Αρχικά,  οι  οριστικά «χαμένοι στρατιωτικά και ιδεολογικά», παρουσίασαν τον τίτλο του «Καπετάνιου» σαν ταυτισμένο με τους κομμουνιστές της εποχής, και ο γνωστός Θανάσης Κλάρας [Άρης Βελουχιώτης] αναγορεύτηκε σε «σταρ» των καπετάνιων του κομμουνιστικού χώρου, μέσα σ’ ένα σύννεφο μυθοπλασίας, εξυμνούμενος ως δήθεν συνεχιστής των  Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη κλπ, ενώ το βιβλίο του Σαράφη «Ο ΕΛΑΣ», αποτελεί κείμενο απόλυτης νομιμοφροσύνης στο ΚΚΕ.  Οι «ιστορίες» των κομμουνιστών μετά το  1982, κάλυψαν τα πάντα και αγνοήθηκαν ή συκοφαντήθηκαν όλες οι άλλες αντιστασιακές οργανώσεις που είχαν πολλές φορές τραγικό τέλος από τη κομμουνιστική βία της εποχής.

Αγνοείται ακόμη και  η δράση του ελεύθερου Ελληνικού Στρατού στη Μέση Ανατολή, Ιταλία,  Δωδεκάνησα κλπ, της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας,  όπως και ο λαμπρός άθλος του Εμπορικού, αλλά και Πολεμικού μας Ναυτικού, του οποίου όλα  τα  διασωθέντα από τη Γερμανική  επίθεση πλοία, έπλευσαν  εκτός της  σκλαβωμένης Ελλάδας με 3000 περίπου άνδρες, για να συνεχίσουν  τον αγώνα της ελευθερίας, ενώ οι κατακτητές τους είχαν επικηρύξει ως «πειρατές»!! Κανένας δεν  λέει σήμερα  ότι ο πολεμικός  μας Στόλος   υπήρξε ο μοναδικός σε όλη την Ευρώπη που δεν παραδόθηκε στους Γερμανούς, αλλά  συνεχίζοντας την παράδοση από  τα «ΞΥΛΙΝΑ ΤΕΙΧΗ», πολέμησε  μέχρι τη Νίκη σε όλες τις θάλασσες  ακόμη και στη μεγάλη απόβαση της Νορμανδίας! Μοναδικά ναυτικά πολεμικά κατορθώματα  και θρυλικά πλοία, όπως τα Αντιτορπιλικά ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ  και  ΑΔΡΙΑΣ, τα Υποβρύχια ΚΑΤΣΩΝΗΣ, ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ κλπ με κυβερνήτες και πληρώματα  άξια των παλαιών ναυμάχων μας, αγνοούνται τελείως και η εξαφάνιση όλων των εκτός ΚΚΕ/ΕΑΜ  αγωνιστών, υπήρξε πλήρης.   

Μετά από τόσα πολλά  χρόνια, αλλά και  φοβερές αντιθέσεις, συγκρούσεις, αντεκδικήσεις, αίμα και καταστροφές, βλέπουμε  επιτέλους μια πετυχημένη προσπάθεια των παραπάνω επιστημόνων,  να εξετάσουν  και την «άλλη  πλευρά» της  Εθνικής Αντίστασης στον Ελληνικό Βορρά παρουσιάζοντας μας τους «Άλλους Καπετάνιους» ή « Εθνικιστές καπετάνιους», εξετάζοντας βαθύτερα τα αίτια που δημιούργησαν  τα προβλήματα της  εποχής.

Χαρακτηριστικά των αντί κομμουνιστών καπετάνιων είναι ο «πηγαίος πατριωτισμός», που αποτέλεσε κύρια παρόρμηση και  η έλλειψη κάθε πολιτικής  ή κομματικής παιδείας,  ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των, ενώ  γνώρισμά των παραμένει βασικά η «τοπική» σχέση  με την  περιοχή τους. Εξετάζοντάς  τους αναλυτικά,   γίνεται αμέσως φανερή  «η αυθόρμητη και ταυτόχρονη αντίδρασή  των στην παρουσία των κατακτητών», αλλά και  στη βίαιη υποταγή στο ΚΚΕ/ΕΑΜ,  που  επιδίωξαν οι «καθυστερημένοι αντιστασιακοί» κομμουνιστές της εποχής.  Διακρίνουμε δύο κατηγορίες   «εθνικιστών ή  άλλων καπετάνιων»:

Α. «Καπετάνιοι» που ακολούθησαν αντιστασιακές οργανώσεις  κινούμενες συνήθως από αξιωματικούς, πολεμώντας μέχρι το τέλος σε διμέτωπο αγώνα, κατά  των κατακτητών, αλλά και  αντιστεκόμενοι στο  διαρκώς επιτιθέμενο ΚΚΕ/ΕΑΜ.

Β. «Καπετάνιοι» οι οποίοι ξεκίνησαν δημιουργώντας αντιστασιακές ομάδες  επίσης  με τη συνεργασία αξιωματικών του στρατού κατά των κατακτητών, αλλά μέσα από την εμφύλια σύγκρουση που ξέσπασε με το ΚΚΕ/ΕΑΜ, το οποίο προσπαθούσε διαρκώς και με κάθε  τρόπο να μονοπωλήσει τον αγώνα, οδηγήθηκαν ύστερα  από σταδιακές υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, στη Γερμανική ανοχή και ανεφοδιασμό σε όπλα -πιστεύοντας κατά την κρίση τους - στις άμεσες ανάγκες προστασίας και επιβίωσής και εκτιμώντας ότι το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν ο διαφαινόμενος κίνδυνος κομμουνιστικής επικράτησης μετά την αποχώρηση των κατακτητών. Είναι επίσης φανερό ότι όσοι ακολούθησαν αυτό το δρόμο  το έκαναν όταν πλέον και οι πέτρες γνώριζαν ότι η Γερμανία είχε χάσει το πόλεμο !! Επίσης η Γερμανική ανοχή στην οποία κατέφυγαν, είχε πάντοτε προσωρινή μορφή και δεν αποτέλεσε ποτέ φυσική κατάληξη ιδεολογικής ή πολιτικής προσέγγισης με τους κατακτητές, αλλά ήταν αποτέλεσμα εμφυλίων συγκρούσεων και κύριος στόχος υπήρξε η διατήρηση των όπλων για την αυτοπροστασία των, την οποία δεν ήταν δυνατόν να προσφέρουν ούτε οι Βρετανοί σύνδεσμοι αξιωματικοί, ούτε και η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση .

Η σταδιακή προβολή του κινδύνου κομμουνιστικής  επικράτησης  οδήγησε μάλιστα στο  σημείο να παραβλέψουν παλιές αντιθέσεις μεταξύ των, φθάνοντας  ακόμη και σε   πολιτική  αλλαγή, από τη προπολεμική δημοκρατική   παράταξη στην οποία ανήκαν οι περισσότεροι, στη μεταπολεμική  Μοναρχία, την οποία θεώρησαν σαν ισχυρότερη εγγύηση κατά της κομμουνιστικής επικράτησης, τη σκληρότητα της οποίας πρώτοι αντίκρισαν  πληρώνοντας  μεγάλο φόρο αίματος! Με τον τρόπο αυτό διαμόρφωσαν οι απλοί αυτοί άνθρωποι της υπαίθρου - γεωργοί, κτηνοτρόφοι, καρβουνιάρηδες, οδηγοί αυτοκινήτων και μικρέμποροι, συνήθως  αγράμματοι,  τελείως  «προσωπική  αντίληψη περί  των κινδύνων του έθνους». Πολλοί μάλιστα από αυτούς είχαν και επίσης «προσωπική εμπειρία της κομμουνιστικής αντίστασης», με τη δολοφονία στενών συγγενών [συζύγου, παιδιών, αδελφών, κλπ]. Η  σημαντική ερευνητική εργασία των νεώτερων  ερευνητών της Θεσσαλονίκης δείχνει  ότι  με  τη μελέτη   σε τοπικό επίπεδο  εξετάζονται καλύτερα φαινόμενα και γεγονότα  που αποτελούν εκδηλώσεις  «απλών ανθρώπων» και όχι κύριων πρωταγωνιστών  της ελίτ. Μας εξηγούν επίσης απόλυτα, πως μερικοί «καθημερινοί και απλοί άνθρωποι», στα δύσκολα χρόνια, μετατράπηκαν  σε δυναμικούς οπλαρχηγούς, ενώ ταυτόχρονα ζούμε και απαντούμε καλύτερα στο παλαιό βασικό ερώτημα της  ιστορικής έρευνας «γιατί οι άνθρωποι παίρνουν τα όπλα»! Αντικρίζουμε επίσης  γιατί ο διαχωρισμός των ανθρώπων της εποχής επεκτάθηκε  μέχρι διαφοροποίησης  ακόμη και μεταξύ εθνοτικών πληθυσμιακών ομάδων όπως π.χ. μεταξύ προσφύγων από τον Καύκασο και υπολοίπων  Ποντίων.

Go to top