Λόγια… Αποχαιρετισμού στον συμμαθητή μας τον Γιάννη, από τον Αντιναύαρχο εα Κ. Γ. Καταγά ΠΝ

”Αγαπητέ μας Γιάννη

Με βαθειά θλίψη σε αποχαιρετούμε οι συμμαθητές σου εμείς εδώ ο Νίκος Μανταδάκης και εγώ, εδώ και Επιτ. ΑΣ Ναύαρχος Γρ. Δεμέστιχας , και  μεταφέρουμε την θλίψη όλων των εν ζωή συμμαθητών μας που νοερά σε αποχαιρετούν σήμερα. Μέσα στην πανδημία, πάνδημος είναι ο αποχαιρετισμός σου Γιάννη μου.

Γιατί σε  αυτήν την αναπόδραστη για όλους ώρα,  ευλογία είναι πρώτα-πρώτα η ικεσία της ιεράς ακολουθίας  από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας που ήταν ο  πνευματικός σου Πατέρας. Εδώ είναι σήμερα η αντιπροσωπεία του Ναυτικού μας,  εδώ είναι η αντιπροσωπεία του Εθνικού μας Κοινοβουλίου με τους φίλους σου κ.κ.  Βουλευτές,  εδώ είναι οι φίλοι σου της Σπάρτης,  εδώ είναι πολλοί από όλη την Λακωνία και νοερά όσοι δεν μπόρεσαν από αυτούς που σε έχουν γνωρίσει και αγαπήσει «στις πάνω από 45 φορές που έχεις γυρίσει τον Νομό στα 22 σου χρόνια ως βουλευτής τους» όπως έγραψες στο βιβλίο σου της πολιτικής σου πείρας «Απόψεις και Θέσεις» .

Σε αυτόν τον πάνδημο αποχαιρετισμό εγώ θα ειπώ λίγα λόγια για τον  Γιάννη τον Σταθόπουλο,  τον αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού που αρχίσαμε τον βίο μας και την φιλία μας διαβαίνοντας την εντυπωσιακή Πύλη της ΣΝΔ εκείνο τον Σεπτ. του μακρινού 1952. Σε εκείνα τα χρόνια της Σχολής,  όλοι διαπιστώνουμε (εκ των υστέρων),  πως σμιλεύεται ο χαρακτήρας, η αλληλεγγύη, η εμπιστοσύνη, και κυρίως η αληθινή φιλία η δοκιμασμένη σε δυσκολίες που γεννούσε την βαθειά  Εκτίμηση. Σε αυτό ο Γιάννης ήταν ο καλύτερος και για αυτό όλοι τον θέλαμε φίλο και αυτό τον συνόδευε στην εν συνεχεία υπηρεσία μας στα καράβια.

Αυτό άλλωστε το χαρακτηριστικό του ήταν εκείνο που τον έκανε να ενεργήσει σε εκείνη την θέση στην οποία στηρίχθηκαν τα σχέδια για το κίνημα του Ναυτικού του 1973 που σκόπευε στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Χώρα  του Ναυτικού στο οποίο  ποτέ η δικτατορία του 1967 δεν απέκτησε ερείσματα.  Όλοι βασιζόντουσαν στην εμπιστοσύνη του Πλωτάρχη Σταθόπουλου και το αναγνωρίζουμε όχι μόνο εμείς οι συμμετέχοντες,  αλλά και όλοι που εκ των υστέρων έγραψαν τις μαρτυρίες τους και  τις αφηγήσεις τους για το κίνημα του Ναυτικού, το οποίο παρόλο που δεν πέτυχε έσεισε τα θεμέλια της Χούντας κυρίως με την απήχηση στο εξωτερικό.

Η συνέχεια αυτής της πραγματικά ανιδιοτελούς κίνησης εναντίον της δικτατορίας ήταν επώδυνη για όλους μας,  με τις  φυλακές, τα βασανιστήρια  και την απόταξή μας. Εδώ θα ήθελα να κλείσω εκείνη την περίοδο με μια όμορφη νοσταλγική ανάμνηση των ημερών μετά την απόταξή μας. Εκείνων  των συγκεντρώσεών  μας,  αποτάκτων πλέον  (αλλά πλήρως ελευθέρων και ικανοποιημένων γιατί είχαμε εκτελέσει το καθήκον μας),  στον ολάνθιστο κήπο του πατρικού σας σπιτιού στην Κηφισιά με την υποδοχή, με το χαμόγελο και την ευγένεια  της Μητέρας σου,  της Σταθοπούλαινας,  όπως την λέγαμε, της Οσίας Ελένης και των αδελφιών σου.    Είχαμε ζήσει και τον κ. Καθηγητή, τον κ. Πρύτανι, Υπουργό  και ακαδημαϊκό  μας  ο οποίος σήμερα εδώ μαζί με την Άννα, θα έχουν  και αυτές τις  αναμνήσεις και γνωρίζει ο αγαπητός Μιχάλης πόσο εκτιμούσαμε πάντοτε την δική του συμμετοχή σε αυτές τις περιπέτειές μας.

Η σταδιοδρομία η δική μας μετά την επαναφορά μας στο Ναυτικό κατά την μεταπολίτευση ήταν  η συνέχιση της υπηρεσίας μας.  Εσύ Γιάννη επέλεξες τότε την πολιτική ακολουθώντας και την ωραία πατρική παράδοση.   Και η σταδιοδρομία σου είναι και αυτή μια ιδιαίτερη τιμή και για μας τους συμμαθητές σου. Τα 22 χρόνια της βουλευτικής σου ζωής και τα τρία χρόνια του Υφυπουργού Εθνικής Αμύνης είναι ένας αγώνας για τις Ένοπλες Δυνάμεις και το Ναυτικό από το οποίο ποτέ δεν έκοψες τους δεσμούς σου,  αλλά και για την Λακωνία μας .  Για αυτήν την δεύτερη έχω και προσωπική αντίληψη ως  Λάκων και εγώ πολίτης (ακόμη και σήμερα) του τέως Δήμου Βοιών όπου και εκεί είχες πάντοτε πολλούς φίλους. Θυμάμαι τις πρώτες ημέρες της αποστρατείας μου που γυρνούσαμε τα Υπουργεία για να πείσουμε για ένα κυματοθραύστη που  θα έκανε ασφαλές το αγκυροβόλιο του Παλαιόκαστρου.

Για αυτήν την Βουλευτική σου και Υπουργική  Υπηρεσία έχω διαβάσει το βιβλίο σου «Απόψεις και Θέσεις» και σε αυτό πράγματι βλέπει κανείς τους αγώνες σου για τις ΕΔ και τα περίεργα που συνέβαιναν κατά καιρούς.

Και δεν θα άφηνα σε αυτήν την αναφορά μου στα καθήκοντά σου ως πολιτικού, το γνωστό σε όλους μας γεγονός που δείχνει την ακεραιότητα του χαρακτήρα σου. Εσύ δεν μας το έλεγες ποτέ.  Όμως έχει περαστεί στο βιογραφικό σου,  στο επίσημο πλέον Βιογραφικό Λεξικό του Τάσου Δημητρακόπουλου. Γράφει για εσένα επί λέξει: «Το 1984 και το 1989 αρνήθηκε την προαγωγή του σε ανώτερους βαθμούς, δεδομένου ότι έκρινε πως δεν την εδικαιούτο,  γιατί είχε οικειοθελώς αποχωρήσει από την ενεργό υπηρεσία για να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές. Κατόπιν τούτου παρέμεινε στον Βαθμό του Αντιπλοιάρχου ε.α.»  Αυτού του άνδρα καυχώμαι και καυχώμεθα όλοι της τάξης μας πως είμαστε συμμαθητές.

Αγαπητή μας Κατερίνα σας χαρήκαμε μαζί στην ζωή, την αγάπη σας την παρουσία σας την αγάπη και εκτίμηση όλων γύρω σας  . Θα θυμάμαι ανάμεσα στις άλλες εκδηλώσεις την πρόσκληση σε εμένα να βρεθώ μερικές φορές στην  φιλοξενία του Σεβασμιωτάτου στο ευτυχισμένο σας σπίτι. Παρηγοριά σου ας είναι αυτή η αγάπη σου,  αυτή η αφοσίωση σου και  στην ταλαιπωρία του αυτές τις τελευταίες ημέρες. Παρηγοριά σου ας είναι η αγάπη του για εσένα.

Με την ανάμνηση της παρουσίας σου Γιάννη  στης τάξης μας την καθιερωμένη ετήσια βραδιά θα κλείσω αυτά τα λίγα λόγια. Εκεί λέγαμε για την βραδιά την γεμάτη με αστεία και πειράγματα

«Απόψε ήρθαν όλα αυτά, μνήμες ριπές σαν μελτεμιού
Τα αστεία και τα χωρατά σαν του βοριά σπιλιάδες
Και της καρδιάς μας οι ευχές προσκύνημα του καντηλιού
σ΄ ένα ξωκκλήσι-διόπτευση των πλόων μας στις Κυκλάδες.»

Ευχόμαστε μαζί με τις Ευχές της Εκκλησίας μας ο Θεός να σε φέρει με τον τελευταίο σου πλου σε λιμάνι εύορμο,  μακάριο και γαλήνιο. Ευλογία Θεού  είναι πως εδώ αναπέμπονται (όπως θα επιθυμούσες) από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας και πνευματικό σου Πατέρα.

Στα αγαπημένα σου αδέλφια τον Μιχάλη την Άννα, την Ουρανία τον Γιάννη την Λένα τους που τόσο αναφέρεις στην μαρτυρία σου για το κίνημα,  παρηγοριά ας  είναι η αγάπη τους για σένα και το αγαθό όνομα που τους αφήνεις.

Καλό σου ταξείδι αγαπημένε μας Γιάννη.”